Շարունակում ենք հորինել Անտակ պարկը ստեղծագործության ավարտը.

Հին շո՜ր, հին կոշի՜կ…
— Ա՛յ ծերուկ, ճերմա՛կ ծերուկ,
Ի՞նչ կա-չկա քո պարկում:
— Կա մի կոշիկ՝ անկրունկ,
Մի թև ունեմ՝ անկոստյում:
— Հետո՞…
— Շան վզակապ,
Ունեմ աղեղ՝ անջութակ:
— Հետո՞…
— Անքիթ թեյնիկ ու սրճեփ,
Թավա ունեմ չուգունե,
Էս թավան հատակ չունի,
— Հետո՞…

—Մեքենա ունեմ` անանիվ,
Ակնոց ունեմ անապակի,
Մատեր ունեմ` ձեռք չունեմ,
Ունեմ մազեր` առանց գլուխ,
—Մատիտ ունեմ հասարակ,
Էս մատիտը ծայր չունի:
— Մի մարդ ունեմ առանց քիթ: